Þegar fyrsti hitaveitugeymirinn var reistur árið 1939 var nánast sjálfgefið að reisa hann á Öskjuhlíðinni í 61 metra hæð yfir sjávarmáli. Sú hæð gefur nægan þrýsing til að knýja vatn upp á tíundu hæð stórhýsis sem byggt yrði í 38 metra hæð yfir sjávarmáli, en Skólavörðuholtið liggur einmitt í 38 metra hæð yfir sjávarmáli. Heitt vatn sem streymir úr iðrum jarðar er ekki einvörðungu sjálfsagt og eðlilegt á Íslandi heldur beinlínis nauðsynlegt. Jarðvarminn er einhver helsta auðlind Íslendinga og um áratuga skeið hafa Íslendingar nýtt sér jarðhitann. Þótt jarðhitinn hafi einungis verið nýttur í rúm 60 ár, hófust rannsóknir á jarðvarmanum mun fyrr, eða árið 1755 er náttúruvísindamennirnir Eggert Ólafsson og Bjarni Pálsson boruðu rúmlega 4 metra holu við heitar uppsprettur í Laugarnesi. Árið 1928 hófst borun vð Þvottalaugar í Reykjavík. Dýpsta holan var 246 metra djúp en alls gaf svæðið af sér 14 lítra á sekúndu af 87 gráðu heitu vatni. Þessar tilraunir þóttu lofa góðu um nýtingu jarðhitans í komandi framtíð. Nú sjá rúmlega 70 borholur íbúum höfuðborgarsvæðisins fyrir heitu vatni. Holurnar eru 150 til 230 mm í þvermál og flestar 500 til 2000 metra djúpar. Dýpsta borholan er reyndar rúmir 3 km að dýpt.

Upphaf hitaveitu í Reykjavík má rekja til ársins 1930 er Laugarveitan við Þvottalaugarnar var virkjuð og Austurbæjarskólinn var tengdur veitunni, fyrst húsa. Eins og títt er um byltingarkenndar nýjungar trúðu menn því tæpast að unnt væri að hita stórhýsi á borð við Austurbæjarskólann með heitu jarðvatni. Húsvörður skólans var einn þeirra fjölmörgu sem litla trú höfðu á tiltækinu. Húsverðinum var falið að halda um inntaksrörið í skólanum þegar vatni var hleypt á leiðsluna. Í fyrstu kvartaði húsvörðurinn undan kulda frá rörinu. Eftir tveggja klukkustunda bið var húsvörðurinn orðinn krókloppinn, en þá færðist smám saman bros yfir andlit hans og hann sagði hissa: "Nú hvað, það er ekki eins kalt núna." Síðar sagði hann: "Nú það er bara að verða heitara." Loks hoppaði hann hljóðandi frá rörinu og æpti: "Nú, þetta er orðinn sjóðandi heitur andskoti, maður brennir sig á þessu." Og með þessu öskri má segja að hefjist farsæl saga Hitaveitu Reykjavíkur.